Krew Chrystusa – zadośćuczynienie i przebłaganie za grzechy

W Starym Testamencie najwyższy kapłan skrapiał krwią zwierząt ofiarnych przebłagalnie, to znaczy złote wieko arki przymierza, aby odbudować przymierze z Bogiem, które często było łamane przez grzechy. Obecnie, z boskiego zrządzenia, odpuszczenie grzechów i pojednanie dokonuje się przez wiarę w Jezusa ukrzyżowanego i zmartwychwstałego.

Z Listu do św. Pawła Apostoła do Rzymian (Rz 3, 23-26)

Wszyscy bowiem zgrzeszyli i pozbawieni są chwały Bożej, a dostępują usprawiedliwienia darmo, z Jego łaski, przez odkupienie które jest w Chrystusie Jezusie. Jego to ustanowił Bóg narzędziem przebłagania przez wiarę mocą Jego krwi. Chciał przez to okazać, że sprawiedliwość Jego względem grzechów popełnionych dawniej – za dni cierpliwości Bożej – wyrażała się w odpuszczaniu ich po to, by ujawnić w obecnym czasie Jego sprawiedliwość, i aby pokazać, że On sam jest sprawiedliwy i usprawiedliwia każdego, który wierzy w Jezusa.

 

Refleksja

W tej myśli, że Chrystus jest narzędziem przebłagania za nasze grzechy, odkrywamy na nowo sens tej nadziei, która przynosi radość współpracy z Chrystusem, właśnie w dziele zadośćuczynienia za grzechy. Wszystko dąży do tego celu, aby ponownie zjednoczyć się z Bogiem.

W starym przymierzu, w liturgii przebłagania, krew ofiar zwierząt miała wyjątkowe znaczenie, właśnie dlatego, że była tym znakiem zadośćuczynienia i przebłagania. W Nowym Przymierzu wszystkie te ofiary zostały zastąpione przez jedną i jedyną ofiarę przebłagalną Chrystusa. W ten sposób koncepcja ekspiacyjnej mocy krwi, jako podstawowego elementu każdej ofiary przebłagalnej, znajduje swój pełny i definitywny sens w śmierci Chrystusa. Chrystus przez przelanie swojej Krwi wypełnił w sposób doskonały i prawdziwy to, co starotestamentalne obrzędy mogły tylko oznaczać.

W liście do Hebrajczyków ukazany jest najwyższy kapłan, który wchodzi z krwią przebłagania do miejsca Świętego Świętych, jako prorocka zapowiedź Chrystusa, który przez własną Krew wstępuje do Nieba, zdobywszy odkupienie człowieka, dając w ten sposób grzesznikowi na nowo możliwość i nadzieję przybliżenia się do Boga. (por. Hbr 9, 11-12)

Z „Listu do Rzymian” św. Prymazjusza z Hadrumetu, biskupa (nr 3)

Jego to ustanowił Bóg narzędziem przebłagania przez wiarę mocą Jego krwi. Chciał przez to pokazać, że dar zbawienia został ofiarowany darmo, aby ktoś ani nie zatracił nadziei, ani się nie wywyższał swoimi zasługami, dlatego, że przebłaganie i odpuszczenie grzechów zostało dane za pośrednictwem Krwi Chrystusa, czyli w tym symbolu, którym była też krew zwierząt, ofiarowywanych w czasie starego przymierza, również na odpuszczenie grzechów. Dlatego apostoł mówi, że okazał przez to sprawiedliwość swoją, ponieważ okazał swoją cierpliwość w oczekiwaniu na nasze nawrócenie; w ten sposób dokonuje się dla nas miłosierne odpuszczenie grzechów, podczas gdy cierpiał za nie Ten, który grzechu nie popełnił, dlatego właśnie Bóg czyni wszystko ze sprawiedliwością.

A zatem w sposób sprawiedliwy został odebrany diabłu człowiek, który był dłużnikiem swoich grzechów, ponieważ niesprawiedliwie zabił on Niewinnego.

W ten sposób Bóg chciał okazać sprawiedliwość, która rodzi się z wiary, to znaczy Chrystusa. Znalazł sprawiedliwego tylko Jego i wszystko to, co On usprawiedliwił, ponieważ On nie znał grzechu i dlatego mógł grzech potępić.