Krew Chrystusa a Zesłanie Ducha Świętego

Podczas Pięćdziesiątnicy Duch Święty, obiecany przez Zmartwychwstałego, zstępuje na zgromadzoną razem wspólnotę uczniów, czyniąc ją ludem mesjańskim. Został im dany dar przepowiadania Bożego słowa do ludzi o różnych językach. Kościół więc stał się misyjny.

Z Dziejów Apostolskich (Dz 2, 1-4)

Kiedy nadszedł wreszcie dzień Pięćdziesiątnicy, znajdowali się wszyscy razem na tym samym miejscu. Nagle dał się słyszeć z nieba szum, jakby uderzenie gwałtownego wiatru, i napełnił cały dom, w którym przebywali. Ukazały się im też języki jakby z ognia, które się rozdzieliły, i na każdym z nich spoczął jeden. I wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym, i zaczęli mówić obcymi językami, tak jak im Duch pozwalał mówić.

 

Refleksja

Nowa rodzina Boża od samego początku zbierała się, aby podczas celebrowania eucharystii uwielbiać swego Pana. Odkrywała ona rację swego istnienia oraz cel swoich spotkań, którym było składanie Ofiary Nowego Przymierza.

Wraz z celebracją tej Ofiary uobecnia się tajemnica zmartwychwstania, które ofiaruje nam Chrystus powstały z martwych, abyśmy odrodzili się do nowego życia. W tej Ofierze przeżywamy na nowo Pięćdziesiątnicę, w której Duch Święty jednoczy nas ze sobą, aby On sam mógł przez nas kontynuować swoją misję w świecie. Z tej Najświętszej Ofiary nasze życie czerpie moc i siłę, aby stać się królewskim kapłaństwem i żywą ofiarą dla Boga wraz z Jezusem, wiecznym kapłanem i Barankiem ofiarnym.

Duch Święty, zstępując na nas, przyznaje nam wszystkie zasługi Krwi Chrystusa. Trójca Święta właśnie poprzez Ducha Świętego bierze w posiadanie i zamieszkuje w naszych duszach, a poprzez zasługi Krwi Jezusa dokonuje się dążenie człowieka do Boga. Cały nadprzyrodzony porządek łaski ma swój fundament w Duchu Świętym oraz w Krwi Chrystusa: tylko w miłości ofiarowanej nam w Krwi Chrystusa i w darze Ducha Świętego, możemy wznosić się i dążyć do Boga.

Z dzieła „O świętej Passze” św. Jana Chryzostoma, biskupa (homilia 2)

Kiedy Baranek Niepokalany cierpi za nas, zostaje pokonana śmierć, która pochodzi od pierwszego człowieka, a wraz ze skazą grzechu pierworodnego, jest przekazywana na wszystkich ludzi, wtedy też niepokalana Krew Baranka staje się zbawiennym dla nas znakiem, a Bóg, wejrzawszy na Nią, zbawia tych, którzy są w Niej zjednoczeni przez wiarę.

Ta ofiara Baranka Niepokalanego jest w pełni święta; On przeznaczony na śmierć i na unicestwienie, przez odrzucenie od grzeszników, jednakże poprzez odwieczny plan Boga Ojca, ofiara ta, podjęta dobrowolnie przez Boga – Człowieka, została przez Niego przyjęta. Rzeczywiście, Chrystus samego siebie wydał za nas w ofierze i dani na wdzięczną wonność Bogu (Ef 5, 2).

Wraz z Krwią przelaną za nas otrzymujemy Ducha Świętego, ponieważ Krew i Duch łączą się w jedno, abyśmy poprzez Krew będącą naszej natury, mogli otrzymać Ducha Świętego, nie będącego naszej natury i poprzez to zamknąć śmierci drzwi do naszego życia.