Krew Chrystusa a sakrament kapłaństwa

Paweł przywołuje swoją posługę apostolską we wspólnocie kościoła w Efezie, którą charakteryzowało zaufanie Panu i poświęcenie się głoszeniu ewangelii. Nakazuje prezbiterom pasterską troskę oraz czujność.

Z Dziejów Apostolskich (Dz 20, 17-19. 28)

Z Miletu posłał do Efezu i wezwał starszych Kościoła. A gdy do niego przybyli, przemówił do nich: «Wiecie, jakim byłem wśród was od pierwszej chwili, w której stanąłem w Azji. Jak służyłem Panu z całą pokorą wśród łez i doświadczeń, które mnie spotkały z powodu zasadzek żydowskich…. Uważajcie na samych siebie i na całe stado, nad którym Duch Święty ustanowił was biskupami, abyście kierowali Kościołem Boga, który On nabył własną krwią.

 

Refleksja

Wraz z przyjściem Jezusa na ziemię kapłaństwo Starego Testamentu straciło ważność, a zaczęło się nowe, które ma swój początek w kapłaństwie samego Syna Bożego. Jezus jest najwyższym kapłanem, doskonałym pod każdym względem, który składa Ojcu Niebieskiemu  ofiarę doskonałą. On ofiarowuje się Bogu w ekspiacyjnej ofierze za całą grzeszną ludzkość oraz wstawia się za nimi u Ojca.

Podczas Ostatniej Wieczerzy Jezus sprawuje swoje kapłaństwo w sposób formalny, realizując, w znaku sakramentalnym, ofiarę, którą podejmie na krzyżu. Wraz z nakazem danym apostołom: „To czyńcie na moją pamiątkę” (Łk 22,19), Jezus pragnie, aby Jego gest sakramentalny na zawsze pozostał obecny w pielgrzymującym Kościele. Dlatego było konieczne to, aby przekazał swoim apostołom władzę kapłańską i aby oni dalej przekazywali ją następcom, aż do skończenia świata.

W ten sposób ofiara Chrystusa na krzyżu może być nieustannie aktualizowana. Poprzez udzielenie pełni sakramentu kapłaństwa osobom powołanym, Jezus kontynuuje swoją misję nauczycielską, kapłańską i pasterską, jednocząc w sobie Kościół i uświęcając wierzących w Niego.

Z dzieła „Urzędy Kościelne” św. Izydora, biskupa (księga 1, 18)

Świętą Ofiarę, która składana jest Bogu przez chrześcijan, sprawował po raz pierwszy i ustanowił Chrystus, kiedy powierzył apostołom swoje Ciało i swoją Krew, jak również czytamy o tym w ewangelii: Jezus wziął chleb i kielich, błogosławił i dawał swoim uczniom. Melchizedek, król Salemu, był tym, który jako pierwszy, w sposób symboliczny, złożył ofiarę, która była typem sakramentu Ciała i Krwi Chrystusa i tenże kapłan jako pierwszy, na sposób alegoryczny, sprawował misterium tego wielkiego sakramentu, wykazując swoje podobieństwo do Pana i Zbawiciela naszego, Jezusa Chrystusa, wiecznego Kapłana.

Chrześcijanom zostało zatem nakazane sprawować tę Najświętszą Ofiarę, pozostawiając na boku ofiary żydowskie, których celebracja była nakazana w czasie niewoli ludu Starego Przymierza. Zostało zatem uczynione przez nas to, co sam Pan uczynił dla nas. I Jezus złożył swoją ofiarę nie o poranku, ale z wieczora, po wieczerzy. W ten sposób Chrystus wypełnił, co był powinien, u schyłku dnia, aby owa godzina Jego Ofiary wskazywała również na schyłek świata.

Comments:0