Chwała „Baranka zabitego”

Jan Apostoł opisuje w Apokalipsie swoją wspaniałą wizję dotyczącą chwały Jezusa, jako Baranka zabitego.

Z księgi Apokalipsy św. Jana Apostoła (Ap 5, 6. 9-14)

I ujrzałem między tronem z czworgiem Zwierząt a kręgiem Starców stojącego Baranka jakby zabitego, a miał siedem rogów i siedmioro oczu, którymi jest siedem Duchów Boga wysłanych na całą ziemię (…) I taką nową pieśń śpiewają: «Godzien jesteś wziąć księgę i jej pieczęcie otworzyć, bo zostałeś zabity i nabyłeś Bogu krwią twoją [ludzi] z każdego pokolenia, języka, ludu i narodu, i uczyniłeś ich Bogu naszemu królestwem i kapłanami, a będą królować na ziemi». I ujrzałem, i usłyszałem głos wielu aniołów dokoła tronu i Zwierząt, i Starców, a liczba ich była miriady miriad i tysiące tysięcy, mówiących głosem donośnym: «Baranek zabity jest godzien wziąć potęgę i bogactwo, i mądrość, i moc, i cześć, i chwałę, i błogosławieństwo». A wszelkie stworzenie, które jest w niebie i na ziemi, i pod ziemią, i na morzu, i wszystko, co w nich przebywa, usłyszałem, jak mówiło: «Zasiadającemu na tronie i Barankowi błogosławieństwo i cześć, i chwała, i moc, na wieki wieków!» A czworo Zwierząt mówiło: «Amen». Starcy zaś upadli i oddali pokłon.

 

Refleksja

Baranek objawia się wraz ze swymi znakami odkupieńczej męki; Jego postawa stojąca wskazuje na Chrystusa zmartwychwstałego i uwielbionego, natomiast wzmianka dotycząca Baranka, jako zabitego, wskazuje na Jego mękę.

Owa pieśń nowa, którą śpiewają niebianie, jest „nowa”, ponieważ nastał nowy czas, czas zbawienia. Pieśń ta opiewa miłość Jezusa – Baranka, który został zabity na krzyżu, aby zbawić ludzi.

Jezus, przebywając w niebie, kontynuuje ofiarę swojego Ciała i Krwi, ponieważ posiada On kapłaństwo na wieki i może zbawiać na wieczność tych, którzy przez Niego mogą zbliżyć się do Boga. On jest żyjący na wieki, aby wstawiać się za ludźmi do Ojca. Zatem w niebie również dokonuje się Ofiara przebłagalna za grzechy świata.

Św. Jan, opisując ojczyznę niebieską, mówi na sposób metaforyczny, że ona nie potrzebuje ani światła słońca, ani księżyca, ponieważ oświeca je chwała Boża, a Jego lampą jest Baranek. Przenajdroższa Krew Baranka Niepokalanego jest źródłem radości i więzią miłości zbawionych oraz źródłem chwały samego boskiego Zbawiciela, wysłużonej Jego męką i śmiercią.

Z „Komentarza do Apokalipsy” św. Prymazjusza, biskupa Adrumetu (księga 2, rozdz. 5)

I ujrzałem między tronem z czworgiem Zwierząt a kręgiem Starców… (Ap 5, 6). Tronem są byty żyjące oraz starcy, to znaczy Kościół, natomiast w pośrodku Kościoła jest Ten, o którym dalej pisze apostoł, że widzi: stojącego Baranka jakby zabitego. Za każdym razem, kiedy w Kościele głosi się Chrystusa ukrzyżowanego, to tak, jakby sam Baranek został ofiarowany za grzechy świata. Czworo Zwierząt i starcy są Kościołem, kiedy mówią: nabyłeś Bogu krwią twoją ludzi, bo rzeczywiście tylko Kościół może tak powiedzieć.

Również zastępy aniołów, poprzez dar łaski, mogą celebrować, na swój szczególny sposób, te prawdy, śpiewając pieśń chwały, razem z czworgiem Zwierząt i ze starcami oraz radując się z tego wielkiego daru naszego zbawienia.